""အလကားရတဲ့ အိမ်ဖော်""
-------------------
၁။
ရန်ကုန်မြို့၏ ညနေခင်း မိုးဖွဲဖွဲအောက်တွင် ကမ္ဘာအေးဘုရားလမ်းပေါ်ရှိ တိုက်ခန်းကျယ်ကြီး၏ ပြတင်းပေါက်မှ မီးရောင်မှိန်မှိန်လေး လင်းနေ၏။ အသက် ၂၉ နှစ်အရွယ် ထက်ထက်သည် တန်ဖိုးကြီး လပ်တော့ပ် (Laptop) မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အွန်လိုင်းအထည်ရောင်းဝယ်ရေး စာရင်းများကို အာရုံစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့်အတူ ရင့်ကျက်သည့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦး၏ စိစစ်မှုများ ထင်ဟပ်နေ၏။
ထိုစဉ် အခန်းတံခါးပွင့်သွားပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝသည့် အိမ်ခြံမြေအကျိုးဆောင် ကုမ္ပဏီတစ်ခု၏ မန်နေဂျာဖြစ်သူ မင်းသန့် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး အတူတူ ပေါင်းသင်းနေထိုင်လာခဲ့သည်မှာ ၅ နှစ်တိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ တရားဝင် လက်မှတ်မထိုးထားသော်လည်း အပြင်လူများအမြင်တွင် လက်ထပ်ထားသည့် ဇနီးမောင်နှံကဲ့သို့ပင်။
"ထက်ထက်... ငါ့အင်္ကျီဖြူတွေ လျှော်ပြီးပြီလား။ မနက်ဖြန် စီအီးအိုနဲ့ တွေ့စရာရှိလို့" မင်းသန့်က ကုတ်အင်္ကျီကို ဆိုဖာပေါ် ပစ်တင်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ထက်ထက်က လပ်တော့ပ်မှ မျက်လုံးကို ခွာလိုက်ပြီး မင်းသန့်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ "မလျှော်ရသေးဘူး မင်းသန့်။ ငါလည်း တစ်နေ့လုံး အထည်စတော့တွေ စစ်နေရတာနဲ့ အချိန်မအားဘူး။ ပြီးတော့ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အိုးခွက်တွေလည်း ဆေးစရာကျန်သေးတယ်"
မင်းသန့်က မျက်ခုံးမှောက်လိုက်သည်။ "မင်းကလည်း အိမ်မှာ အတူတူနေတာပဲ၊ အိမ်မှုကိစ္စလေးတော့ ကူလုပ်ပေးသင့်တာပေါ့။ ငါ့မိန်းမပဲ မဟုတ်ဘူးလား"
"မိန်းမ ဟုတ်မဟုတ်ထက်... ငါလည်း နင့်လိုပဲ ပိုက်ဆံရှာနေတဲ့သူပါ။ နင်ရတဲ့ ဝင်ငွေနဲ့ ငါ့ကိုယ်ပိုင် စီးပွားရေးကရတဲ့ ဝင်ငွေ မတိမ်းမယိမ်းပဲ။ နင်က အိမ်မှာ ငါ့ကို အိမ်မှုကိစ္စတွေ အကုန်လုပ်စေချင်ရင် ငါ့ကို အိမ်စရိတ်ဖြစ်ဖြစ်၊ အလှပြင်ဖို့ မုန့်ဖိုးဖြစ်ဖြစ် သီးသန့်ပေးသင့်တာပေါ့။ ငါသိသလောက် တခြားယောက်ျားတွေဆို မိန်းမလက်ထဲ ပိုက်ဆံအပ်ကြတယ် သို့မဟုတ် တစ်လ ဘယ်လောက်ဆိုပြီး ပေးကြတယ်" ဟု ထက်ထက်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
မင်းသန့်၏ မျက်နှာတွင် စိုစွတ်သောအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး လှောင်ပြောင်သည့် သံစဉ်ဖြင့် "ထက်ထက်ရယ်... ပိုက်ဆံပေးပြီး ခိုင်းရအောင် မင်းက အိမ်ဖော်မှ မဟုတ်တာ။ ပိုက်ဆံပေးမှ အိမ်မှုကိစ္စ လုပ်ပေးမယ်ဆိုရင် ပေးရတဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ အပြင်က အိမ်ဖော်ခေါ်ထားတာမှ သက်သာဦးမယ်။ ငါတို့က အိမ်စရိတ်အတွက် အပြင်မှာ ထမင်းသွားစားရင် ကုန်ကျစရိတ်အကုန်လုံးကို ငါစိုက်ထုတ်ပေးနေတာပဲလေ။ မင်းဆီက တစ်ပြားမှ မတောင်းဘူး မဟုတ်လား" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားသည် ထက်ထက်၏ နှလုံးသားကို အပ်ဖြင့် စက်ခနဲ ထိုးဆွလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ပိုက်ဆံမရှိ၍ မုန့်ဖိုးတောင်းနေခြင်း မဟုတ်ပါ။ ထိုယောက်ျား၏ တာဝန်ယူလိုစိတ်နှင့် မေတ္တာ၏ တန်ဖိုးကို တောင်းဆိုနေခြင်းဖြစ်သော်လည်း မင်းသန့်ကမူ သူမကို ငွေမက်သည့် မိန်းမတစ်ဦးအဖြစ်သာ မြင်နေခဲ့သည်။
၂။
နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် ထက်ထက်သည် အနီးအနားရှိ ကော်ဖီဆိုင်လေး၌ သူမ၏ ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်း မေ နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ မိုးစက်များ ပြတင်းပေါက်မှန်ပေါ်တွင် စီးကျနေသကဲ့သို့ ထက်ထက်၏ ရင်ထဲတွင်လည်း သံသယများနှင့် မေးခွန်းများ ပြည့်နှက်နေ၏။
"မေရယ်... ငါ စဉ်းစားလို့ကို မရတော့ဘူး။ ငါက အသက် ၂၉ နှစ်ရှိပြီ။ ကိုယ်ပိုင် စီးပွားရေးနဲ့ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်တာ မှန်ပေမဲ့၊ ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ အတူနေတဲ့အခါ သူက ငါ့ကို စေတနာလေးနဲ့ မုန့်ဖိုးပေးတာ၊ အိမ်စရိတ် ထောက်ပံ့တာမျိုးတော့ လိုချင်တာပေါ့။ အခုတော့ ပိုက်ဆံလည်း တစ်ပြားမှ မအပ်ဘူး။ ငါ့ကို အိမ်မှုကိစ္စတွေကျတော့ အခမဲ့ အလုပ်အကျွေးပြုစေချင်တယ်" ထက်ထက်က ကော်ဖီခွက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ညည်းတွားလိုက်သည်။
သူငယ်ချင်းမေက ထက်ထက်၏ လက်ကို အသာဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "ထက်ထက်... နင် စကားပြောတာ အဆင်မပြေလို့လည်း ပါလိမ့်မယ်။ နင်က 'ငါ့ကို အိမ်မှုကိစ္စလုပ်ပေးခအတွက် ပိုက်ဆံပေး' လို့ ပြောလိုက်တော့ ယောက်ျားတွေဘက်က အထင်လွဲသွားတာ။ သူတို့က နင်နဲ့ အချစ်ကို အရောင်းအဝယ်လုပ်နေတယ်လို့ ထင်သွားတာပေါ့"
"ငါက အကူအညီမဲ့နေလို့ ပိုက်ဆံတောင်းတာမှ မဟုတ်တာ မေရယ်။ သူ့ဆီက တာဝန်ယူမှုကို စေတနာအဖြစ် မြင်ချင်တာ။ အခု အပြင်မှာ ထမင်းစားရင် သူရှင်းပေးတာ မှန်ပေမဲ့ အိမ်ထဲရောက်ရင် ငါက သူခိုင်းသမျှ လုပ်ပေးရမယ့် အလကားရတဲ့ အိမ်ဖော်လို ဖြစ်နေတယ်။ ဒီပုံစံအတိုင်းဆိုရင် ငါတို့ နောက်ပိုင်း လက်ထပ်ရင်ရော ဘာထူးမှာလဲ" ထက်ထက်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ရောယှက်နေသည်။
မေက ခေါင်းကို ငြိမ့်လိုက်သည်။ "နင်တွေးတာ မမှားပါဘူး။ မိန်းမတစ်ယောက်က ကိုယ့်ကိုယ်ကို တန်ဖိုးထားတာ မှားယွင်းတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နင်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာထက် အရှုံးအမြတ်နဲ့ တာဝန်ခွဲဝေမှုတွေက ပိုကြီးမားနေပြီ။ နင်စကားပြောတဲ့ ပုံစံကို နည်းနည်းလေး ပြောင်းကြည့်ပါ။ ငွေကြေးထက် 'မေတ္တာနဲ့ တန်ဖိုးထားမှု' ကို ဦးတည်ပြီး ပြောပြဖို့ လိုတယ်"
၃။
ထိုနေ့ညတွင် ထက်ထက်သည် အိမ်သို့ စောစောပြန်ရောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ ထမင်းဟင်း မချက်ခဲ့ပါ။ အိမ်သန့်ရှင်းရေးလည်း မလုပ်ခဲ့ပေ။ မင်းသန့် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ အိမ်ထဲတွင် မှောင်မဲနေပြီး မီးဖိုချောင်မှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ထက်ထက်... ညစာရော... မချက်ရသေးဘူးလား" မင်းသန့်က စိတ်တို တဲ့ပုံစံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ထက်ထက်က ဧည့်ခန်းမီးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် အေးဆေးစွာ ထိုင်လိုက်သည်။ "မင်းသန့်... ငါတို့ အပြင်မှာပဲ သွားစားကြရအောင်။ နင်ပဲ ပြောတယ်လေ၊ အပြင်မှာ စားရင် နင်ကုန်ကျစရိတ်ခံပေးတာဆိုတော့ အိမ်မှာ ချက်ပြုတ်နေစရာ မလိုဘူးမဟုတ်လား"
မင်းသန့်၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ "မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ ထက်ထက်။ ငါတို့က လင်မယားလို နေနေကြတာလေ။ အိမ်မှာ ပူပူနွေးနွေး လက်ဆုံစားချင်လို့ပေါ့။ မင်းက ပိုက်ဆံမရရင် အိမ်မှုကိစ္စ ဘာမှမလုပ်ပေးနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ သဘောလား။ မင်းကို ငါ ဒီလောက် ငွေမက်တဲ့ မိန်းမမှန်း မသိခဲ့ဘူး"
ထက်ထက်သည် မင်းသန့်၏ စကားကြောင့် ရင်ထဲတွင် ဒဏ်ရာရသွားသော်လည်း အပြင်ဘက်တွင်မူ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
"မင်းသန့်... နင် ငါ့ကို ငွေမက်တယ်လို့ မပြောခင် နင့်ကိုယ်နင် ပြန်ကြည့်ပါ။ ငါ နင့်ဆီက တောင်းတာ ပိုက်ဆံ မဟုတ်ဘူး၊ နင့်ရိုသေလေးစားမှုနဲ့ စေတနာ။ နင်က အပြင်မှာ ထမင်းကျွေးတာကို အိမ်စရိတ် တာဝန်ကျေပြီလို့ ထင်နေတာလား။ ငါက နင့်အင်္ကျီ လျှော်ပေးဖို့၊ အိမ်သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးဖို့ နင့်အိမ်ကို လာနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါလည်း ကိုယ့်အလုပ်နဲ့ကိုယ် ပိုက်ဆံရှာနိုင်တဲ့သူပါ။ နင် ငါ့အပေါ် မုန့်ဖိုးလေးတစ်ပြားတောင် ပေးဖို့ စေတနာမရှိဘဲ ငါ့ဆီက အလကား လုပ်အားပေးကိုတော့ မျှော်လင့်နေတယ်။ ငါ့တန်ဖိုးကို နင် ပိုက်ဆံနဲ့ တွက်နေတာပါ"
အခန်းတွင်း၌ အေးစက်သည့် တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု လွှမ်းမိုးသွားသည်။ မင်းသန့်သည် ထက်ထက်၏ စကားကြောင့် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ရပ်ကြည့်နေမိ၏။
၄။
နောက်ရက်များတွင် သူတို့နှစ်ဦးကြား၌ စကားပြောနည်းသွားခဲ့သည်။ အတူတူနေထိုင်ကြသော်လည်း ပြိုင်ဘက်နှစ်ဦးကဲ့သို့ စိမ်းကားနေကြသည်။ ထက်ထက်သည် သူမ၏ လုပ်ငန်းများကို ပိုမို အာရုံစိုက်လိုက်ပြီး အသက် ၂၉ နှစ်အရွယ် မိန်းမတစ်ယောက်၏ လွတ်လပ်မှုကို ပြန်လည်ရှာဖွေခဲ့သည်။
ညတစ်ညတွင် ထက်ထက်သည် မင်းသန့်ကို ဧည့်ခန်းထဲ၌ မီးအလင်းရောင်အောက်တွင် ရင်းနှီးစွာ ထိုင်စေခဲ့သည်။ ဒီတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမသည် ဒေါသဖြင့် မဟုတ်ဘဲ နူးညံ့လှပသော၊ သို့သော် ပြတ်သားသည့် စကားလုံးများကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။
"မင်းသန့်... ငါတို့ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားလို့ မရဘူးဆိုတာ နင်လည်း သိမှာပါ။ ငါ နင့်ကို စကားတစ်ခွန်း အလှအပဆုံး ပြောပြမယ်" ထက်ထက်က မင်းသန့်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ငါ နင့်ဆီက ပိုက်ဆံတောင်းတာ ငါ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိလို့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ နင်သိပါတယ်။ ငါနင့်ကို မုန့်ဖိုးဖြစ်ဖြစ်၊ အိမ်စရိတ်ဖြစ်ဖြစ် မေးတာဟာ 'ယောက်ျားတစ်ယောက်က မိန်းမတစ်ယောက်ကို တာဝန်ယူပေးချင်တဲ့ စေတနာ' ကို မြင်ချင်လို့ပါ။ မိန်းမတစ်ယောက်အတွက် ယောက်ျားပေးတဲ့ ပိုက်ဆံပမာဏဟာ ငွေကြေး မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါဟာ ချစ်ခြင်းနဲ့ လေးစားမှုရဲ့ ပြယုဂ်ပဲ။ နင်က ငါ့ကို 'အိမ်ဖော် မဟုတ်လို့ ပိုက်ဆံမပေးဘူး' လို့ ပြောတဲ့အခါ၊ ငါ့မှာ အိမ်ဖော်တစ်ယောက်ရတဲ့ လုပ်ခပင် မရဘဲ အလကား ခိုင်းစေခံနေရသလို ခံစားရတယ်။ နင် ငါ့ကို မိန်းမတစ်ယောက်လို တန်ဖိုးထားတာထက် အလကားရတဲ့ အိမ်မှုကိစ္စ ကူညီသူလို့ မြင်နေသရွေ့ ငါလည်း နင့်အတွက် အလကား အလုပ်အကျွေးပြုနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
မင်းသန့်သည် ထက်ထက်၏ စကားများကို ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေမိသည်။ ထက်ထက်၏ စကားလုံးများသည် နူးညံ့သော်လည်း တင်းကြပ်လွန်းလှ၏။
"ငါတို့ ၅ နှစ်လုံး အတူနေလာတာ တရားဝင် လက်မထိုးရုံပဲ ရှိတယ်။ ဒီနေ့ ငါတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ စေတနာနဲ့ တန်ဖိုးထားမှု မရှိရင် နောက်ရက်တွေမှာ လက်ထပ်လိုက်ရင်လည်း ဒီဒဏ်ရာတွေနဲ့ပဲ ဆက်သွားရလိမ့်မယ် မင်းသန့်" ဟု ထက်ထက်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။
၅။
မင်းသန့်သည် ထက်ထက်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း သူမသည် ယခင်ကလို ခေါင်းငုံ့ခံမည့် မိန်းမ မဟုတ်တော့ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။ သူမတွင် ကိုယ်ပိုင် ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ကိုယ်ပိုင် အနာဂတ် ရှိနေသည်။
"ထက်ထက်... ငါ... ငါ မင်းကို ဒီလို ခံစားရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့မိဘူး။ ငါက အပြင်စရိတ်တွေ စိုက်ပေးထားရင် ကျေနပ်ပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ။ မင်းဆီက 'အိမ်မှုကိစ္စလုပ်ခ ပိုက်ဆံပေး' ဆိုတဲ့ စကားကို ကြားတော့ ငါ့ကို စီးပွားရေးဆန်တယ်လို့ ထင်ပြီး ငါလည်း ဒေါသထွက်သွားတာပါ" မင်းသန့်၏ သံစဉ်တွင် လျှော့နည်းသွားသည့် အမူအရာ ပါလာသည်။
"မင်းသန့်... ချစ်ခြင်းဆိုတာ အရောင်းအဝယ် မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တာဝန်ယူမှု မရှိတဲ့ ချစ်ခြင်းဆိုတာလည်း သဲပေါ်မှာ အိမ်ဆောက်တာနဲ့ တူတယ်" ထက်ထက်က ဆိုဖာမှ ထရပ်လိုက်သည်။
"ငါ အခု ခဏလောက် အပြင်မှာ သီးသန့်သွားနေမယ်။ နင်နဲ့ငါ ကြားထဲမှာ ငါ့ရဲ့ တန်ဖိုးကို နင် အမှန်တကယ် နားလည်လာတဲ့နေ့၊ မိန်းမတစ်ယောက်ကို မုန့်ဖိုးလေးပေးတာဟာ ငွေမက်လို့ မဟုတ်ဘဲ အလေးထားမှုဆိုတာ နင် သဘောပေါက်တဲ့နေ့ကျမှ ငါတို့ ဆက်ပြီး လက်တွဲဖို့ စဉ်းစားကြတာပေါ့"
ထက်ထက်သည် သူမ၏ အိတ်ကို ဆွဲယူကာ အခန်းထဲမှ အေးဆေးစွာ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ပြတင်းပေါက်ပြင်ပမှ မိုးစက်များသည် သန့်စင်စွာ ရွာသွန်းနေဆဲဖြစ်သည်။
မိန်းမတစ်ယောက်၏ တန်ဖိုးသည် ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ ပေးကမ်းမှုပေါ်တွင် မမူတည်သော်လည်း၊ ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ စေတနာနှင့် တာဝန်ယူမှု ပမာဏသည်ကား မိန်းမတစ်ယောက်အတွက် ထိုအိမ်ထောင်ရေးတွင် ဆက်လက်နေထိုင်သင့် မနေသင့်ဆိုသည့် အဖြေကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနေပေတော့သည်။
