"သားအတွက်ဆိုလျှင်"

 

အခန်း (၁) 

ညဉ့်ဦးယံ၏ တောအုပ်ကြီးမှာ ခါတိုင်းထက် ပိုမိုတိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေသည်။ ပုစဉ်းရင်ကွဲတွန်သံနှင့် သစ်ရွက်ခြောက်များ လေတိုးသံမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့် အသံမျှ မကြားရ။ ရာဇာသည် ကိုင်ထားသော သေနတ်ကို ပြင်ဆင်ရင်း သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ နောက်ကွယ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ပုန်းခိုနေ၏။ သူနှင့်အတူ ပါလာသော ဝါရင့် ဆင်ဖမ်းအဖွဲ့သားများမှာလည်း မီးရောင် မထွက်အောင် သတိထားရင်း တောဆင်ရိုင်းအုပ် လာမည်ဟု ခန့်မှန်းရသော သောက်ရေကန်အနီးတွင် ချုံကွယ်ယူထားကြသည်။ ယခု သူတို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ မကွေးတိုင်း၊ ငဖဲမြို့နယ်အတွင်းရှိ ပဒါန်းတောအုပ်ကြီး ဖြစ်၏။ သစ်တောဌာန၏ တာဝန်ပေးချက်အရ အန္တရာယ်ရှိသော တောဆင်ရိုင်းများကို ဘေးလွတ်ရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းရန်နှင့် ခိုင်းစေနိုင်ရန်အတွက် မေ့ဆေးသေနတ်ဖြင့် ဖမ်းဆီးရန် ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆင်အုပ်ထဲတွင် ဆင်ကြီး လေးကောင်နှင့် ဆင်ငယ် သုံးကောင် ပါဝင်ပြီး၊ ထိုအထဲမှ အရွယ်ရောက်ကာ ယဉ်ပါးလွယ်မည့် ဆင်ထီးကလေးတစ်ကောင်ကို ရွေးချယ်ဖမ်းဆီးရန် လျာထားခဲ့ကြသည်။

"ဖန်း..." ဆိုသော မြည်သံနှင့်အတူ မေ့ဆေးသေနတ်မှ ပြောင်းထွက်သွားသော ဆီးရီးယန်းဆေးလွန်သည် သတ်မှတ်ထားသော ဆင်ပေါက်ကလေး၏ တင်ပါးကို မှန်ကန်စွာ ထိမှန်သွားသည်။ မီးပွင့်သွားသကဲ့သို့ နာကျင်သွားသော ဆင်ကလေးသည် လန့်ဖျပ်စွာ ကျီခနဲ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ စွတ်တိုးပြေးလေတော့သည်။ ထိုအသံကြောင့် တစ်အုပ်လုံးရှိ တောဆင်ရိုင်းကြီးများလည်း ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်ကာ တောတောင်တုန်မတတ် တအုန်းအုန်း ပြေးလွှားကြတော့သည်။ "ပြေးစမ်းပါစေ... ခဏနေရင် ဆေးအစွမ်းပြပြီး လဲတော့မှာ" ဟု ရာဇာက ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ရာဇာ ဦးဆောင်သော အဖွဲ့သည် အတွေ့အကြုံရင့် ဆင်ယဉ်ကြီး သုံးကောင်ကို စီးနင်းကာ ပြေးထွက်သွားသော ဆင်အုပ်နောက်သို့ မျက်ခြည်မပြတ် ထက်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါကြသည်။ သစ်ပင်ကျိုးသံ၊ တောတိုးသံများမှာ တောတစ်ခုလုံးကို လှုပ်ခတ်သွားစေ၏။

နာရီဝက်ခန့် လိုက်ပါပြီးနောက်တွင် ဝါးရုံတောကြား၌ လဲကျနေသော တောဆင်ရိုင်းငယ်လေးကို တွေ့ရှိလိုက်ကြရသည်။ ဆင်အုပ်ကြီးမှာ ဆင်ငယ်လေး မေ့လဲသွားသည်ကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး ဘေးလွတ်ရာသို့ ထွက်ပြေးသွားကြပြီဖြစ်သည်။ ရာဇာနှင့် အဖွဲ့သားများသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် အခြားဆင်များ ကျန်ရှိမရှိ သေချာစွာ စစ်ဆေးပြီးမှ ဆင်ယဉ်ကြီးများဖြင့် လဲကျနေသော ဆင်ငယ်လေးကို ဝန်းထားလိုက်ကြသည်။ ဆင်ဖမ်းအဖွဲ့သားများသည် ဆင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ ဆင်ငယ်လေး မေ့ဆေးမပြေမီ ခြေထောက်နှင့် လည်ပင်းတို့ကို ကြိုးအထပ်ထပ်၊ ခိုင်ခံ့သော ထူးများဖြင့် ချည်နှောင်လိုက်ကြ၏။ ဆင်ငယ်လေး သတိရလာပါက အကြမ်းဖက် ရုန်းကန်မည်ဖြစ်၍ ဘေးမှ ဆင်ယဉ်ကြီးများက ထိန်းကျောင်းနိုင်ရန် အသင့်ပြင်ထားရသည်။ မေ့ဆေးဖြေဆေး ထိုးပေးလိုက်သောအခါ ဆင်ငယ်လေးသည် သတိပြန်ရလာပြီး ဒေါသတကြီး လူးလဲထရပ်သည်။

မေ့ဆေးပြယ်သွားသော ဆင်ငယ်လေးသည် သူ့ဝန်းကျင်တွင် အစိမ်းသက်သက် လူသားများနှင့် မိမိထက် ကြီးမားသော ဆင်ယဉ်ကြီးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အထိတ်တလန့် ကျီခနဲ အော်ဟစ်တော့သည်။ သူ့ကိုယ်၌ ချည်နှောင်ထားသော ကြိုးများကို ရုန်းကန်သော်လည်း လွတ်မြောက်ခြင်း မရှိဘဲ ပို၍သာ နာကျင်စေခဲ့သည်။ ဆင်ယဉ်ကြီးနှစ်ကောင်က ဘေးမှ ညှပ်ထားပြီး ကျန်ဆင်ယဉ်တစ်ကောင်က နောက်မှ နှာမောင်းဖြင့် တွန်းကာ စခန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်ရန် ကြိုးစားကြသည်။ ဆင်ငယ်လေးသည် ရှေ့သို့ မသွားဘဲ ပေကပ်ကာ အသံကုန် အော်ဟစ်နေသဖြင့် ဆင်ယဉ်ကြီးများက ဘေးမှ ထိန်းချုပ်ကာ မရမက ရွေ့လျားအောင် လုပ်ဆောင်ကြရသည်။ နေ့လည်ခင်း အချိန်တွင်တော့ တောဆင်ရိုင်းငယ်လေးကို ဆင်ဖမ်းစခန်းဆီသို့ အောင်မြင်စွာ ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ခဲ့ကြတော့သည်။

အခန်း (၂) 

"ထကြဟေ့၊ ထကြ... တောဆင်ရိုင်းတွေ ပြန်လာပြီ၊ ပျာယာမခတ်ကြနဲ့၊ အစီအစဉ်အတိုင်း လုပ်ကြ" ဟု သစ်တောဝန်ထမ်း ရာဇာ၏ ဟိန်းထွက်သွားသော အသံကြောင့် စခန်းတစ်ခုလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားသည်။ ညနက်သန်းခေါင် အချိန်တွင် စခန်းကင်းစောင့်အဖွဲ့က ဆင်အုပ်ပြန်လာသည့် သတိပေးသံကို ကြားလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။ ဝါရင့် ဆင်ဦးစီးကြီးများ၏ ခန်းမှန်းချက်အတိုင်းပင် မိခင်ဆင်မကြီးပါဝင်သော တောဆင်ရိုင်းအုပ်သည် မိမိတို့ အုပ်စုထဲမှ ပျောက်ဆုံးသွားသော ဆင်ငယ်လေးကို ရှာဖွေရန် စခန်းရှိရာဆီသို့ ဦးတည်လာနေကြခြင်း ဖြစ်၏။ မီးပုံများ၏ ရောင်ပြန်အောက်တွင် တောဆင်ရိုင်းအုပ်၏ ရုပ်သွင်များမှာ ပိုမို ထင်ရှားလာပြီး၊ သူတို့၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများကြောင့် တောအုပ်တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်နေသည်။

ဆင်ငယ်လေးမှာလည်း တောထဲမှ အုပ်စု၏ အော်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ပိုမို သောင်းကျန်းလာပြီး၊ ချည်နှောင်ထားသော မအူပင်ကြီးကို ရုန်းကန်တိုက်ခိုက်နေတော့သည်။ "သူတို့ ဆင်ကလေးကို ပြန်လုဖို့ လာတာ၊ သေနတ်သမားတွေ သေလောက်တဲ့အထိ မပစ်နဲ့၊ ခြောက်လှန့်ရုံပဲ ပစ်၊ ကွန်ဂျီဆင်တွေကို သေချာ ထိန်းထားကြ" ဟု ရာဇာက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ စခန်းဝန်းကျင်တွင် စုပုံထားသော မီးပုံကြီးများကို မီးရှို့လိုက်ကြရာ မီးတောက်များ ဝုန်းခနဲ ထတောက်လာသည်။ ဆင်ဖမ်းအဖွဲ့သားများသည် မီးတုတ်များ၊ လှံများကို အသင့်ကိုင်ဆောင်ကာ ဆင်ယဉ်ကြီးများကို ကာကွယ်ရင်း တောဆင်ရိုင်းများကို ဆီးကြိုရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။ တောဆင်ရိုင်းကြီး လေးကောင်သည် စခန်းရှိ ယာယီတဲများကို ဒေါသတကြီး ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက် ဖြိုဖျက်လိုက်ကြသဖြင့် တဲများ ညက်ညက်ကြေသွားကြသည်။

တောဆင်ရိုင်းအုပ်၏ ဒေါသမှာ ထိန်းမရအောင် ပြင်းထန်နေပြီး ဆင်ငယ်လေး ရှိရာဆီသို့ တရကြမ်း တိုးဝင်လာကြသည်။ ရာဇာ ဦးဆောင်သော အဖွဲ့သည် ဆင်ယဉ်ကြီးများပေါ်မှနေ၍ တောဆင်ရိုင်းများကို ပိတ်ဆို့ကာ တိုက်ခိုက်ကြသည်။ နှာမောင်းချင်း ရိုက်ခတ်သံ၊ ကိုယ်လုံးချင်း ဆောင့်တိုက်သံများနှင့်အတူ စခန်းတစ်ခုလုံး စိတ္တဇဆန်သော စိတ္တဇစစ်ပွဲကြီးတစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဆင်ဖမ်းအဖွဲ့သားများက မီးကွင်းများ၊ မီးတုတ်များဖြင့် ပစ်ပေါက်သော်လည်း သားသမီးကို ရချင်စိတ်ဖြင့် လာသော တောဆင်ရိုင်းကြီးများသည် ဆုတ်ခွာခြင်း မရှိဘဲ ပိုမို သောင်းကျန်းလာကြသည်။

အခြေအနေ ပိုမို ဆိုးရွားမလာမီ ရာဇာက "ဂရင်းနား သေနတ်တွေ ပစ်တော့၊ အပေါ်မြှောက်ပြီး ပစ်ကြ" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သေနတ်သံများ တဒုန်းဒုန်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျည်ဆန်ငယ်များ သစ်ပင် သစ်ခက်များကို မှန်ကန်သည့် အသံများ ကြောက်စရာကောင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဂရင်းနားကျည်များ၏ ဆူညံသံနှင့် အလင်းရောင်ကြောင့် တောဆင်ရိုင်းခေါင်းဆောင် စွယ်ပြောင်ကြီးသည် ထိတ်လန့်သွားကာ ကျီခနဲ အော်ဟစ်ရင်း စတင် ဆုတ်ခွာပြေးလေတော့သည်။ ခေါင်းဆောင်ဆင်ကြီး ပြေးသည်နှင့် ကျန်ဆင်များလည်း တစ်ပါတည်း တောနက်ထဲသို့ တရကြမ်း ဆုတ်ခွာပြေးလွှားသွားကြတော့သည်။

အခန်း (၃) 

တောဆင်ရိုင်းအုပ် ဆုတ်ခွာသွားပြီးနောက် စခန်းအတွင်း လူအထိအခိုက် မရှိသော်လည်း ယာယီတဲများ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ ဆင်ယဉ်ကြီးနှစ်ကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်လည်း တောဆင်ရိုင်းများ၏ အစွယ်ဖြင့် ဒဏ်ရာအနည်းငယ် ရှပ်ထိသွားခဲ့သည်။ အားလုံးက သက်ပြင်းချရင်း မီးပုံဘေးတွင် သက်ပြင်းချနားနေကြစဉ်၊ ခန့်မှန်းခြေ တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားသော ဆင်အော်သံတစ်ခုကို ထပ်မံ ကြားလိုက်ကြရသည်။ ထိုအသံသည် စခန်းအတွင်းရှိ ဆင်ငယ်လေးထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လာနေသော အသံဖြစ်၏။ ဝါရင့် ဆင်ဦးစီးကြီးများပင်လျှင် ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်ကာ အခြေအနေကို မှန်းဆမရဘဲ ဖြစ်သွားကြသည်။

တောထဲမှ ဒုန်းပြေးဝင်လာသော တစ်ကောင်တည်းသော ဆင်ကြီးမှာ အခြားမဟုတ်၊ ဆင်ငယ်လေး၏ မိခင် တောဆင်ရိုင်းမကြီး ဖြစ်နေလေသည်။ ကျန်ဆင်များ ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ရန် ပြေးလွှားသွားကြသော်လည်း၊ သည်မိခင်ဆင်မကြီးသည် သားငယ်၏ အော်သံကြောင့် မိမိအသက်ဘေးကို မငဲ့ဘဲ တစ်ကောင်တည်း ပြန်လည် တိုးဝင်လာခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် ဆင်ယဉ်ကြီး ငါးကောင်နှင့် လူအုပ်ကြီးကို တစ်ကောင်တည်း ရင်ဆိုင်ကာ သားငယ်ကို ကယ်ထုတ်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။ ဆင်ယဉ်ကြီးများက ဝိုင်းတိုက်သောအခါ မိခင်ဆင်မကြီးမှာ ဒဏ်ရာများရကာ နောက်ဆုတ်သွားရသော်လည်း အဝေးသို့ ထွက်မပြေးဘဲ အနီးအနားမှနေ၍ သားဖြစ်သူကို ကျီခနဲ အော်ဟစ်နှုတ်ဆက်နေရှာသည်။

ဆင်ငယ်လေးကလည်း မိခင်ဖြစ်သူ၏ အော်သံကို ကြားသောအခါ ကြိုးများကို အတင်းရုန်းကန်ရင်း ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ ကျီခနဲ အော်ဟစ်နေသည်။ သည်မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဝါရင့် ဆင်ဦးစီးကြီးတစ်ဦးက ရာဇာထံ သို့ လာရောက်၍ "ဆရာရာဇာ... ဒီဆင်မကြီးက သားသံယောဇဉ်ကြောင့် ဘယ်တော့မှ စွန့်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီအတိုင်းထားရင် အန္တရာယ်များတယ်၊ သူ့ကိုပါ မေ့ဆေးသေနတ်နဲ့ ဖမ်းလိုက်ရင် ပိုကောင်းမယ်၊ အရွယ်လည်း မတ်သေးတော့ ခိုင်းလို့ရပါသေးတယ်" ဟု အကြံပြုလာသည်။ ရာဇာလည်း စဉ်းစားကြည့်ရာ ဆင်မကြီး၏ သားအပေါ်ထားသော မေတ္တာကို သနားမိသကဲ့သို့ စခန်း၏ အန္တရာယ်အတွက်လည်း စိုးရိမ်ရသဖြင့် ဖမ်းဆီးရန် သဘောတူလိုက်တော့သည်။

ရာဇာသည် ဆင်ယဉ်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ကာ တောလိုက်မီးရောင်ဖြင့် မိခင်ဆင်မကြီးကို လိုက်လံ ရှာဖွေကြသည်။ ဆင်မကြီးသည် သားငယ်အော်သံ ကြားရာသို့ ပြန်လည် တိုးဝင်လာစဉ်၊ ရာဇာသည် ပစ်ကွင်းကောင်းကောင်းရသည်နှင့် မေ့ဆေးသေနတ်ဖြင့် ဖန်းခနဲ ပစ်ခတ်လိုက်တော့သည်။ သေနတ်ထိမှန်သွားသော မိခင်ဆင်မကြီးသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သော်လည်း၊ မကြာမီ မေ့ဆေးအစွမ်းကြောင့် ခြေလှမ်းများ ယိုင်ထွက်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။

အခန်း (၄) 

မေ့ဆေးသေနတ် ထိမှန်ထားသော်လည်း မိခင်ဆင်မကြီးသည် အဝေးသို့ ပြေးမသွားခဲ့ပါ။ သူ့သားငယ်၏ ဝမ်းနည်းဖွယ် အော်သံက သူ့ကို နောက်သို့ သံလိုက်လို ဆွဲငြင်လိုက်ပြန်သည်။ ဆင်မကြီးသည် မေ့ဆေးကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် လေးလံလာသည်ကို သိသည့်အလား၊ သတိမလွတ်မီ သားငယ်ထံ သို့ အရောက်သွားရန် အားကုန်ထုတ်၍ တရကြမ်း စွတ်တိုးဝင်လာတော့သည်။ ဘေးမှ တားဆီးထားသော ဆင်ယဉ်ကြီးများကိုပင် အသက်နှင့်လဲ၍ ဆောင့်တိုက်ရင်း သားငယ်လေး ရှိရာ မအူပင်ကြီးဆီသို့ အရောက် တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။

ဆင်မကြီးသည် ကြိုးထိုးခံထားရသော သားငယ်လေး၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် နှာမောင်းဖြင့် သားငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "သားလေး... အမေလာပြီ၊ ထစို့" ဟု ပြောနေသည့်အလား သားငယ်၏ ခါးကို နှာမောင်းဖြင့် မတင်ကာ ခေါ်ဆောင်ရန် ကြိုးစားရှာသည်။ သို့သော် ဆင်ငယ်လေးမှာ နားရွက်တွင် တွဲထားသော ကြိုးများနှင့် ခြေထောက်မှ ထူးများကြောင့် မလှုပ်ရှားနိုင်ဘဲ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေရှာ၏။ ဆင်မကြီးသည် မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်တော့သည့်အဆုံး သားငယ်၏ ခေါင်းကို နှာမောင်းဖြင့် သိုင်းဖက်ထားရင်းမှ မေ့ဆေးအစွမ်းကြောင့် ဒူးထောက်ကာ ဘေး၌ လဲကျသွားတော့သည်။

မိခင်ဆင်မကြီး လဲကျသွားချိန်တွင် ဆင်ငယ်လေးသည် သူ့မိခင်ကို ကြည့်ရင်း အသံကုန် ကြေကွဲစွာ အော်ဟစ်တော့သည်။ ဆင်ဖမ်းအဖွဲ့သားများလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အံ့ဩသနားစရာ မိခင်မေတ္တာကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ငြိမ်သက်သွားကြသည်။ ရာဇာသည် လဲကျသွားသော မိခင်ဆင်မကြီးထံ သို့ အမြန်သွားကာ ကြိုးများ ချည်နှောင်ပြီးသည်နှင့် မေ့ဆေးဖြေဆေးကို ချက်ချင်း ထိုးပေးလိုက်သည်။ ဆင်မကြီး မေ့ဆေးပြယ်လာချိန်တွင် ရုန်းကန်ခြင်း မပြုဘဲ ဘေး၌ ရှိနေသော သားငယ်လေးကိုသာ နှာမောင်းဖြင့် တယုတယ ပွတ်သပ်ပေးနေခဲ့သည်။

မိမိတို့အား ဖမ်းဆီးထားသည့် လူသားများကိုလည်းကောင်း၊ ဝိုင်းရံထားသည့် ဆင်ယဉ်ကြီးများကိုလည်းကောင်း မိခင်ဆင်မကြီးသည် ရန်သူဟု မသတ်မှတ်တော့ဘဲ၊ သားငယ်နှင့်အတူ ရှိနေရခြင်းကိုသာ ကျေနပ်နေသည့် အမူအရာကို ပြသနေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် စခန်းတစ်ခုလုံးရှိ ဆင်ဦးစီးများ၊ အဖွဲ့သားများ၏ မျက်လုံးများတွင် ကရုဏာမျက်ရည်များ ဝဲလာကြတော့သည်။ အဟိတ်တိရစ္ဆာန် ဖြစ်သော်လည်း မိခင်မေတ္တာ၏ ကြီးမြတ်ပုံကို အားလုံး ကောင်းစွာ နားလည်လိုက်ကြရသည်။

အခန်း (၅) 

နွေနံနက်ခင်း၏ နေရောင်ခြည်သည် ပဒါန်းတောအုပ်ကြီးပေါ်သို့ နွေးထွေးစွာ ကျရောက်လာသည်။ တောဆင်ရိုင်း သားအမိနှစ်ကောင်လုံးမှာ အောင်မြင်စွာ ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းခြင်း ခံလိုက်ရပြီး၊ ဆင်ယဉ်ကြီးများ၏ ဘေးမှ ကာကွယ်မှုဖြင့် စခန်းသွင်း လေ့ကျင့်ရန်အတွက် ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ သားငယ်လေးသည် မိခင်ဖြစ်သူ ဘေးတွင် ရှိနေသည့်အတွက်ကြောင့် ခါတိုင်းကဲ့သို့ အကြမ်းဖက် ရုန်းကန်ခြင်း မပြုတော့ဘဲ ငြိမ်သက်စွာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ မိခင်ဆင်မကြီးသည်လည်း သားငယ်၏ ဘေးမှ မခွာဘဲ နှာမောင်းဖြင့် အမြဲ ပွတ်သပ်ပေးရင်း လိုက်ပါလာခဲ့ကြတော့သည်။

ထို သားအမိနှစ်ကောင်၏ အချစ်ကို ကြည့်ရင်း ရာဇာ၏ စိတ်ထဲတွင် ကိုယ့်မိခင်ကို ပြင်းထန်စွာ သတိရမိသွားခဲ့သည်။ ရာဇာသည် အလုပ်တာဝန်များဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေသဖြင့် ချင်းပြည်နယ်တွင် နေထိုင်သော ဇနီးဖြစ်သူ ဒေါက်တာနွယ်နွယ်ဝင်းနှင့် သားသမီးများထံသို့သာ ခွင့်ရတိုင်း ပြန်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ မကွေးတိုင်း၊ တောင်တွင်းကြီးမြို့နယ်ရှိ အရှေ့သာဂရ ရပ်ကွက်တွင် တစ်ကောင်ကြွက် ကျန်ရစ်ခဲ့သော မိခင်ကြီးထံ သို့ မရောက်ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ သုံးနှစ်ကျော်ခန့် ရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

မိမိအသက်ဘေးကို မငဲ့ဘဲ သားဖြစ်သူဆီ တရကြမ်း ပြေးဝင်လာသော တောဆင်မကြီး၏ မေတ္တာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ၊ ရာဇာသည် မိမိ၏ မိခင်ကြီးကို ပိုမို သတိရလာခဲ့သည်။ မိခင်ဆိုသည်မှာ တိရစ္ဆာန်ဖြစ်စေ၊ လူဖြစ်စေ သားသမီးအတွက်ဆိုလျှင် မည်သည့် အနစ်နာမျိုးကိုမဆို ရင်းနှီးပေးဆပ်ဝံ့သည့် ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြပေသည်။ ရာဇာသည် စခန်းသို့ ရောက်သည်နှင့် အလုပ်တာဝန်များကို သေချာစွာ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်တော့သည်။

"ဒီတစ်ခေါက် ခွင့်ရရင်တော့ မကွေးက အမေ့ဆီကို ဇနီးနဲ့ မြေးတွေကိုပါ ခေါ်ပြီး မဖြစ်မနေ ပြန်ရတော့မယ်" ဟု ရာဇာက ပြုံးရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် အမေ့ထံသို့ ပြန်ရန်အတွက် အထုတ်အပိုးများကို အမြန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။ မိခင်မေတ္တာ၏ ကြီးမြတ်မှုကို သင်ခန်းစာ ပေးလိုက်သော ပဒါန်းတောအုပ်ကြီးကို နောက်ကျော၌ ထားရစ်ခဲ့ရင်း၊ ရာဇာ၏ ခြေလှမ်းများသည် မကွေးတိုင်း၊ တောင်တွင်းကြီးမြို့နယ်၊ အရှေ့သာဂရ ရပ်ကွက်ရှိ အမေ့အိမ်ဆီသို့ ဦးတည်၍ တက်ကြွစွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။