အခန်း (၁)
ကိုမင်းခန့်တစ်ယောက် အလုပ်မှအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ဧည့်ခန်း ဆိုဖာပေါ်တွင် ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်ချလိုက်မိသည်။ တစ်နေ့တာ လုပ်ငန်းခွင်၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများထက် သူ့စိတ်ကို ပို၍ လေးလံစေသည်က အိမ်တွင်းရေး အခြေအနေပင် ဖြစ်သည်။ အိမ်ထောင်သက် သုံးနှစ်ကျော်လာသော်လည်း ဇနီးဖြစ်သူ မေသက်နှင့် သူ၏ကြားတွင် အေးစက်စက် နိုင်လှသည်။
မေသက်သည် လှပကျော့ရှင်းပြီး ပြင်ပြင်ဆင်ဆင် နေတတ်သော်လည်း ငွေကြေးနှင့် ပစ္စည်းဥစ္စာအပေါ်တွင် အလွန်အမင်း မက်မောတွန်းကန်သူ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လိုအင်ဆန္ဒများ၊ အလိုရမ္မက်များကို ကိုမင်းခန့် မည်သို့မျှ ဖြည့်ဆည်းပေး၍ မပြည့်နိုင်ခဲ့ပေ။
"ပြန်ရောက်ပြီလား... မင်းခန့်။ ဒီလ အပိုဆုကြေး (Bonus) ရပြီလား"
မေသက်က အခန်းထဲမှ ထွက်လာရင်း ဆီးကြိုမေးခွန်းထုတ်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် လင်သားအပေါ် ဂရုစိုက်မှုထက် ပိုက်ဆံအိတ်အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုက အတိုင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။
"မရသေးဘူး မေသက်။ ကုမ္ပဏီက လာမယ့်လမှ ခွဲပေးမယ်တဲ့"
ကိုမင်းခန့်က သက်ပြင်းကို ခိုးချရင်း ပြောလိုက်သည်။ မေသက်၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းဆိုသလို ပုပ်သိုးသွားပြီး နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်ကာ -
"တော်တော် အားကိုးရတဲ့ ယောက်ျား။ ရှင်နဲ့ယူမိတာ ကျွန်မ ကံဆိုးတာပဲ။ ဟိုမှာ ကျွန်မရဲ့ ညီမလေး မေမြတ်လည်း တက္ကသိုလ်ပြီးလို့ ရန်ကုန်မှာ အလုပ်လာရှာရင်း ကျွန်မတို့အိမ်မှာ လာတည်းလိမ့်မယ်။ ရှင့်ဆီက ဘာမှ မျှော်လင့်လို့မရရင် ညီမလေး ရှေ့မှာတော့ ကျွန်မကို မျက်နှာမငယ်စေနဲ့"
မေသက်၏ စကားများက ကိုမင်းခန့်၏ ရင်ကို အပ်နှင့် ဆွသလို နာကျင်စေသည်။ သို့သော် သူ ဘာမှ ပြန်မပြောမိပါ။ ထိုစဉ် အိမ်ရှေ့ဝရန်တာမှ တံခါးဘဲလ်တီးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မေသက်က တံခါးသွားဖွင့်ပေးလိုက်ရာ အထုပ်အပိုးများစွာနှင့်အတူ မိန်းကလေးတစ်ယောက် အိမ်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လာသည်။
သူမကတော့ မေသက်၏ ညီမအရင်း ဖြစ်သူ မေမြတ်...။ အမဖြစ်သူနှင့်မတူဘဲ ရိုးရှင်းအေးချမ်းသော အလှတရားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး တည်ငြိမ်သော မျက်ဝန်းများ ရှိသည်။
"မင်္ဂလာပါ ခဲအို... ညီမလေး ဒီမှာ ခဏလာနှောင့်ယှက်ရဦးမယ်နော်"
မေမြတ်က ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ နှုတ်ဆက်သည်။ သူမ၏ လေသံအေးအေးလေးက ကိုမင်းခန့်၏ ပူလောင်နေသော စိတ်ကို အတန်ငယ် ငြိမ်းချမ်းသွားစေသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။
အခန်း (၂)
မေမြတ် အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်ပိုင်း အိမ်တွင်းလေထုက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာသည်။ အမဖြစ်သူ မေသက်ကမူ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အပြင်ထွက်ကာ အသိုင်းအဝိုင်းတုများအလယ်တွင် ကြွားဝါဖို့ရာအတွက်သာ အချိန်ကုန်နေပြီး၊ အိမ်မှုကိစ္စ အဝဝကိုမူ မေမြတ်ကသာ ဦးစီးလုပ်ကိုင်ပေးရှာသည်။
"ခဲအို... ကော်ဖီသောက်ပါဦး။ အလုပ်တွေ အရမ်းပင်ပန်းနေပုံပဲ"
မေမြတ်က စားပွဲပေါ်သို့ ကော်ဖီခွက်လေး လာချပေးသည်။ ကိုမင်းခန့် မော့ကြည့်လိုက်တော့ စေတနာအပြည့်နှင့် ပြုံးပြနေသော ခယ်မလေး၏ မျက်နှာကို မြင်တွေ့ရသည်။
"ကျေးဇူးပါပဲ မေမြတ်ရယ်။ မေသက်ကော... အပြင်က မပြန်လာသေးဘူးလား"
"မမက ဖုန်းဆက်တယ်... သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ညစာစားပွဲရှိလို့ နောက်ကျမယ်တဲ့။ ခဲအို ညစာစားဖို့ ညီမလေး ဟင်းတွေ ချက်ထားတယ်"
ကိုမင်းခန့် ရင်ထဲတွင် မချိတင်ကဲ ဖြစ်သွားရသည်။ ဇနီးဖြစ်သူက လင်သားအတွက် ထမင်းတစ်နပ်ပင် အဆင်သင့်ဖြစ်အောင် မပြင်ဆင်ပေးဘဲ အပြင်မှာ ပျော်ပါးနေချိန်တွင်၊ သွေးမတော်သားမစပ်သည့် ခယ်မလေးကသာ သူ့အပေါ် ဂရုတစိုက် ရှိနေသည်။
တစ်ရက်တွင် ကိုမင်းခန့် အိပ်ခန်းထဲသို့ စာရွက်စာတမ်းဝင်ယူစဉ် မေသက်၏ ဗီဒိုပွင့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဗီဒိုထဲတွင် ကိုမင်းခန့် မသိသော ရွှေထည်များနှင့် အဖိုးတန်ပစ္စည်းအချို့ ရှိနေသည်။ သူ ရှာပေးသော လစာငွေနှင့် မည်သို့မျှ မဝယ်နိုင်သော အရာများ ဖြစ်သည်။ ကိုမင်းခန့် ရင်ထဲတွင် သံသယမီးပွားများ စတင် တောက်လောင်လာခဲ့သည်။
အခန်း (၃)
"မေသက်... မင်း အိမ်က ဗီဒိုထဲက ရွှေထည်တွေက ဘယ်ကရတာလဲ"
ညဉ့်နက်မှ ပြန်လာသော မေသက်ကို ကိုမင်းခန့် တည့်တည့်မေးလိုက်သည်။ မေသက်က အဝတ်အစားလဲရင်း ပျာပျာသလဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ -
"ဘာလဲ... ရှင်က ကျွန်မကို သူခိုးလို့ စွပ်စွဲချင်တာလား။ အဲဒါ ကျွန်မသူငယ်ချင်းတွေဆီက မဲစုပြီး ဝယ်ထားတာ။ ရှင် မရှာပေးနိုင်လို့ ကိုယ့်ဘာသာ ရှာတာကို လာပြီး စစ်ဆေးမနေနဲ့"
"ငါက လင်ယောက်ျားပဲ မေသက်။ မင်းရဲ့ လိုအင်ဆန္ဒတွေ၊ တဏှာမောဟတွေက တောထွက်နေတာပဲ။ မင်း ငါ့အပေါ် သစ္စာရှိရဲ့လား"
ကိုမင်းခန့်၏ စကားကြောင့် မေသက် မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ ထို့နောက် ဒေါသတကြီး စားပွဲကို ရိုက်ကာ အော်ဟစ်တော့သည်။ အိမ်ခန်းအပြင်ဘက်မှ မေမြတ်သည် မမနှင့် ခဲအိုတို့၏ စကားများကြောင့် ရင်တုန်ပန်းတုန် ဖြစ်နေရှာသည်။ သူမ၏ မမသည် ငွေကြေးအပြင် အခြားသော ဂုဏ်ပကာသနနှင့် ရမ္မက်နောက်သို့ လိုက်နေသည်ကို မေမြတ် ရိပ်မိနေသည်မှာ ကြာပါပြီ။
"ခဲအို... စိတ်လျှော့ပါရှင်။ မမလည်း စိတ်တိုလို့ ပြောမိတာ ဖြစ်မှာပါ"
နောက်ရက်တွင် မေမြတ်က ကိုမင်းခန့်ကို အိမ်ရှေ့တွင် တွေ့စဉ် နှစ်သိမ့်စကားဆိုသည်။ ကိုမင်းခန့်က မေမြတ်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချရင်း -
"မေမြတ်ရယ်... ခဲအို ဘာတွေ ဆက်လုပ်ရမလဲ မသိတော့ဘူး" ဟု ညည်းတွားရှာသည်။ မိန်းမကောင်းတစ်ယောက်၏ နွေးထွေးမှုကို ကိုမင်းခန့် အလွန် ငတ်မွတ်နေမိသည်။
အခန်း (၄)
ရက်အနည်းငယ် ကြာလာသောအခါ ကိုမင်းခန့်၏ ကုမ္ပဏီမှ လုပ်ငန်းကိစ္စတစ်ခုကြောင့် သူ ညဘက် အပြင်ထွက်ခဲ့ရသည်။ ထိုစဉ် မြို့လယ်ရှိ အဆင့်မြင့် နိုက်ကလပ်တစ်ခု၏ အပေါက်ဝတွင် မေသက်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ သို့သော် သူမသည် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ အသက်ကြီးကြီး၊ ကားကောင်းကောင်းစီးသည့် လူကုံထံတစ်ဦး၏ လက်ကို ချိတ်ကာ ရယ်မောပျော်ပါးနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ကိုမင်းခန့်၏ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ မိမိအပေါ်တွင် ငွေမရှာနိုင်ဟု အမြဲအပြစ်တင်နေသော ဇနီးသည်မှာ အမှန်စင်စစ် အခြားသော ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ ပံ့ပိုးမှုဖြင့် တဏှာရာဂနှင့် ငွေမောဟနောက်သို့ ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ အိမ်သို့ ယိုင်တိယိုင်တိုင်ဖြင့် ပြန်ရောက်လာသည်။ ဧည့်ခန်းတွင် မေမြတ်တစ်ယောက်တည်း စိုးရိမ်တကြီး စောင့်နေသည်။ ကိုမင်းခန့်၏ ဖျော့တော့နေသော မျက်နှာကို မြင်သည်နှင့် မေမြတ် အခြေအနေကို ရိပ်မိလိုက်သည်။
"ခဲအို... ဘာဖြစ်လာတာလဲဟင်"
ကိုမင်းခန့် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ မေမြတ်၏ ပခုံးပေါ်သို့ ခေါင်းမှီချကာ မျက်ရည်များ ကျလာတော့သည်။ မေမြတ်လည်း စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ခဲအိုဖြစ်သူကို ဖက်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးမိသည်။ အမဖြစ်သူ၏ အမှားများအတွက် သူမတွင်လည်း တာဝန်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
အခန်း (၅)
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မေသက် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများနှင့်အတူ အပြစ်ရှိသလို ဖြစ်နေခြင်း မရှိဘဲ ပုံမှန်အတိုင်းပင် နေထိုင်နေသည်။
"မေသက်... ငါတို့ ကွာရှင်းရအောင်"
ကိုမင်းခန့်၏ တည်ငြိမ်လွန်းသော စကားကြောင့် မေသက် ဆတ်ခနဲ တုန်သွားသည်။
"ဘာ... ရှင်က ကွာရှင်းမယ် ဟုတ်လား။ ရှင့်မှာ ဘာအထောက်အထား ရှိလို့လဲ"
ကိုမင်းခန့်က သူ့ဖုန်းထဲမှ မေသက်နှင့် ဟိုလူကြီး ချိတ်ဆက်နေသည့် ဓာတ်ပုံများကို ချပြလိုက်သည်။ မေသက် မျက်နှာ သွေးဆုတ်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ရန်ထောင်ကာ -
"အေး... သိသွားတော့လည်း ကောင်းတာပေါ့။ ရှင်လို လစာပြတ်တဲ့ ယောက်ျားနဲ့ ငါလည်း ဆက်မနေချင်ဘူး။ ညည်းလည်း မြင်တယ်မလား မေမြတ်... နင့်ခဲအို အသုံးမကျပုံကို"
ဘေးတွင် ရပ်ကြည့်နေသော မေမြတ်က မျက်ရည်များ ဝဲလျက် -
"မမ... တော်ပါတော့။ မမ မှားနေတာ။ ခဲအိုက မမအပေါ် အကောင်းဆုံး လုပ်ပေးခဲ့တာ။ မမရဲ့ လောဘနဲ့ တဏှာတွေကပဲ အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာ" ဟု ငိုယိုကာ ပြောရှာသည်။ မေသက်က ညီမဖြစ်သူကိုပါ ရန်လုပ်ပြီး အဝတ်အိတ်ကို ဆွဲကာ အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းသွားတော့သည်။
အခန်း (၆)
မေသက် ဆင်းသွားပြီးနောက် အိမ်ကလေးမှာ တိတ်ဆိတ် ခြောက်ကပ်သွားသည်။ ကိုမင်းခန့်မှာ အိမ်ထောင်ရေး ကျရှုံးမှုကြောင့် စိတ်ဓာတ်များ အကြီးအကျယ် ကျဆင်းနေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် မေမြတ်က အိမ်မှ မထွက်သွားဘဲ ခဲအိုဖြစ်သူ စိတ်သက်သာရာရစေရန် ဘေးမှနေ၍ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည်။
"ခဲအို... ထမင်းစားရအောင်။ ညီမလေး ခဲအိုကြိုက်တဲ့ ဟင်းတွေ ချက်ထားတယ်"
မေမြတ်၏ နူးညံ့မှုနှင့် ဂရုစိုက်မှုများက ကိုမင်းခန့်၏ ဒဏ်ရာရနေသော နှလုံးသားကို ဆေးခပ်ပေးသကဲ့သို့ ရှိလှသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် တရားဝင် ပတ်သက်မှု မရှိတော့သော်လည်း သံယောဇဉ် အမျှင်တန်းလေးတစ်ခုက တဖြည်းဖြည်း ချည်နှောင်လာခဲ့သည်။
"မေမြတ်... မင်း ခဲအိုနဲ့ အတူရှိနေပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက်..."
"ခဲအိုရယ်... ညီမလေး ခဲအိုကို စိတ်မချလို့ပါ။ ခဲအို စိတ်ဓာတ်တွေ ပြန်လည် နာလန်ထူလာတဲ့အထိ ညီမလေး ဘေးမှာ ရှိနေပေးပါရစေ"
မေမြတ်၏ စကားတွင် အနက်ရှိုင်းဆုံးသော မေတ္တာတရားများ ပါဝင်နေသည်ကို ကိုမင်းခန့် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် မေသက်နှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော မိန်းမကောင်းလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
အခန်း (၇)
လအနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားသောအခါ ကိုမင်းခန့်နှင့် မေသက်တို့ တရားဝင် ကွာရှင်းပြတ်စဲပြီးစီးသွားခဲ့သည်။ ကိုမင်းခန့်လည်း အလုပ်တွင် ပိုမိုအာရုံစိုက်လာနိုင်ပြီး ရာထူးတိုးကာ အခြေအနေများ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာသည်။ သူနှင့် မေမြတ်၏ ဆက်ဆံရေးကလည်း ချစ်သူများကဲ့သို့ နားလည်မှု အပြည့် ရှိလာခဲ့သည်။
သို့သော် ကံကြမ္မာက ငြိမ်သက်ခွင့်မပေးခဲ့ပါ။ တစ်နေ့တွင် အိမ်ရှေ့သို့ ဇိမ်ခံကားတစ်စီး ဆိုက်ရောက်လာပြီး ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသူကတော့ မေသက် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခင်ကလို ဝင့်ဝါနေခြင်းမရှိဘဲ မျက်နှာတွင် ညှိုးငယ်ကာ အဝတ်အစားများလည်း နွမ်းဖတ်နေသည်။
"မင်းခန့်... ကျွန်မကို ကယ်ပါဦး"
မေသက်က အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်လာကာ ကိုမင်းခန့်၏ ခြေထောက်ကို ဖက်ငိုတော့သည်။ သူမ နောက်လိုက်သွားသော သူဌေးကြီးမှာ အမှန်စင်စစ် တရားမဝင် လုပ်ငန်းများ လုပ်ကိုင်သူဖြစ်ပြီး ယခုအခါ အဖမ်းခံလိုက်ရကာ မေသက်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကိုပါ သိမ်းဆည်းခြင်း ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
"မေသက်... မင်း ဘာလာလုပ်တာလဲ။ ငါတို့ကြားမှာ ဘာမှ မပတ်သက်တော့ဘူးလေ"
ကိုမင်းခန့်က အေးစက်စွာ ပြောသည်။ ထိုစဉ် အခန်းထဲမှ ထွက်လာသော မေမြတ်ကို မေသက် မြင်သွားသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသမီးများ ပြန်လည် တောက်လောင်လာသည်။
အခန်း (၈)
"ဪ... နင်တို့က ငါမရှိတဲ့ကြားထဲ ဖောက်ပြန်နေကြတာပေါ့ ဟုတ်လား။ မေမြတ်... နင်က ငါ့ညီမအရင်း ဖြစ်ပြီး ငါ့ယောက်ျားကို ခိုးယူရက်တယ်ပေါ့"
မေသက်က အရှက်မရှိဘဲ အော်ဟစ်ဆဲဆိုတော့သည်။ မေမြတ်မှာ အမဖြစ်သူ၏ စွပ်စွဲချက်ကြောင့် ရှက်လွန်း၍ မျက်ရည်များ ကျလာသည်။
"မမ... ညီမလေး ခဲအိုအပေါ်မှာ ဘယ်တုန်းကမှ မရိုးမသား မလုပ်ခဲ့ဘူး။ ခဲအို အခက်အခဲဖြစ်နေချိန်မှာ စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တာပဲ ရှိတာ"
"တော်စမ်း... မေသက်။ မင်း အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားတုန်းက ငါ့ကို အမှိုက်လို ပစ်ခဲ့တာ။ အခုမှ လာပြီး သူတပါးကို အပြစ်မတင်နဲ့။ မေမြတ်က မင်းလို မိန်းမမျိုး မဟုတ်ဘူး"
ကိုမင်းခန့်က မေမြတ်ရှေ့မှ မတ်မတ်ရပ်ကာ ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။ မေသက်သည် သူမ၏ အကြံအစည် မအောင်မြင်သဖြင့် ပို၍ သောင်းကျန်းလာပြီး -
"ကောင်းပြီလေ... နင်တို့ ပျော်ပျော်ကြီး နေကြပေါ့။ ငါ့အလှည့် ရောက်ရင်တော့ နင်တို့ကို လူတောမတိုးသာအောင် လုပ်ပစ်မယ်" ဟု ခြိမ်းခြောက်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။
အခန်း (၉)
မေသက်သည် သူမ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း ဖေ့စ်ဘွတ်ခ် လူမှုကွန်ရက်ပေါ်တွင် ကိုမင်းခန့်နှင့် မေမြတ်တို့၏ ပုံများကို တင်ကာ "ခယ်မနှင့် ခဲအို ဖောက်ပြန်ပြီး ဇနီးရင်းကို အိမ်ပေါ်က မောင်းချကြသူများ" ဟု လုပ်ကြံ သတင်းအမှားများ ရေးသားကာ ဖြန့်ဝေခဲ့သည်။
အွန်လိုင်းပေါ်တွင် လူများက အမှန်တရားကို မသိဘဲ ကိုမင်းခန့်နှင့် မေမြတ်ကို ဝိုင်းဝန်း ဆဲဆို ရှုတ်ချကြတော့သည်။ မေမြတ်မှာ အပြင်ပင် မထွက်ရဲဘဲ အခန်းထဲတွင်သာ တငိုငိုတရီရီ ဖြစ်နေရှာသည်။ ကိုမင်းခန့်၏ လုပ်ငန်းခွင်တွင်လည်း ထိုကိစ္စကြောင့် ဂုဏ်သိက္ခာ ထိခိုက်လာရသည်။
"ခဲအိုရယ်... ညီမလေးကြောင့် ခဲအိုပါ သိက္ခာကျရပြီ။ ညီမလေး ရန်ကုန်ကနေ ပြန်သွားပါ့မယ်"
မေမြတ်က အဝတ်အိတ်ကို ပြင်ရင်း ငိုပြောသည်။ ကိုမင်းခန့်က မေမြတ်၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး -
"မသွားပါနဲ့ မေမြတ်ရယ်။ မင်းထွက်သွားရင် အမှန်တရားက ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။ ခဲအို မင်းကို ဘယ်တော့မှ အကျဆုံးမခံဘူး" ဟု အားပေး စကားဆိုကာ အမှန်တရားအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အခန်း (၁၀)
ကိုမင်းခန့်သည် ဥပဒေကြောင်းအရ ရင်ဆိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီး ရှေ့နေနှင့် တိုင်ပင်ကာ မေသက်၏ လုပ်ရပ်များကို ဆိုက်ဘာမှုခင်းဖြင့် တရားစွဲဆိုရန် ပြင်ဆင်သည်။ ထို့အပြင် မေသက် ယခင်က အခြားယောက်ျားများနှင့် ပတ်သက်ခဲ့သည့် အထောက်အထားများ၊ ဟိုတယ်မှတ်တမ်းများနှင့် ဗီဒီယိုဖိုင်များကို စုဆောင်းကာ အွန်လိုင်းပေါ်တွင် အမှန်တရားကို ချပြလိုက်သည်။
ပရိသတ်များမှာ အဖြစ်မှန်ကို သိရှိသွားသောအခါ မေသက်အပေါ်သို့ အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်ကြပြီး ကိုမင်းခန့်နှင့် မေမြတ်အပေါ်တွင် စာနာစိတ်များ ဝင်လာကြသည်။
မေသက်မှာ သူမ၏ လိမ်လည်မှုများ ပေါ်သွားရုံတင်မကဘဲ ဥပဒေအရပါ အရေးယူခံရမည့် အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်သွားသဖြင့် လုံးဝ ဒူးထောက် အရှုံးပေးလိုက်ရရှာသည်။ သူမ၏ လောဘနှင့် အလိုရမ္မက်ကြီးမှုများက သူမကို အမှောင်တွင်းထဲသို့ ဆွဲချသွားခဲ့လေပြီ။
အခန်း (၁၁)
မေသက်သည် ဥပဒေ၏ ပြစ်ဒဏ်ကို ခံယူနေရပြီး အွန်လိုင်းပေါ်က မုန်တိုင်းများလည်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ ကိုမင်းခန့်၏ အိမ်ကလေးတွင် ယခင်ကလို အေးချမ်းမှုများ ပြန်လည် စိုးမိုးလာခဲ့သည်။
ကိုမင်းခန့်က မေမြတ်ကို ဧည့်ခန်းလေးထဲတွင် ထိုင်ခိုင်းကာ သူမ၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်သည်။
"မေမြတ်... ခဲအို... မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုမင်းခန့် မင်းကို တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်ခွင့် ပေးမလား။ မင်းရဲ့ နူးညံ့မှုတွေ၊ အေးချမ်းမှုတွေက ကိုယ့်ဘဝအတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်ချက် ဖြစ်နေပါပြီ"
မေမြတ် မျက်ရည်များ ဝဲလျက် ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူမ ရင်ထဲတွင် ခဲအိုအပေါ် ရှိခဲ့သော သံယောဇဉ်မှာ ယခုအခါ လေးနက်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"ညီမလေး ကို့ကို တစ်သက်လုံး ပြုစုစောင့်ရှောက်သွားပါ့မယ်"
သူတို့နှစ်ဦး အပြန်အလှန် ဖက်လဲတကင်း ရှိနေစဉ် အိမ်ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်လာသော နေရောင်ခြည်နွေးနွေးလေးက သူတို့၏ အနာဂတ်အသစ်ကို ကြိုဆိုနေသကဲ့သို့ ရှိတော့သည်။
အခန်း (၁၂)
တစ်နှစ်ခန့် ကြာလာသောအခါ... ကိုမင်းခန့်နှင့် မေမြတ်တို့၏ မင်္ဂလာပွဲလေးကို ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေ အနည်းငယ်ဖြင့် ရိုးရှင်း စိုပြေစွာ ကျင်းပခဲ့သည်။ မေမြတ်၏ ဝမ်းဗိုက်တွင်လည်း သူတို့နှစ်ဦး၏ အချစ်ဆုံး သက်သေဖြစ်သော ရင်သွေးငယ်လေး စတင် သန္ဓေတည်နေပြီ ဖြစ်သည်။
လူ့လောကတွင် ငွေကြေး၊ ရမ္မက်နှင့် တဏှာမောဟနောက်သို့ လိုက်ပါသွားသူများသည် နောက်ဆုံးတွင် ပျက်စီးခြင်းသို့သာ ဆိုက်ရောက်ရမြဲ ဖြစ်ပြီး၊ စစ်မှန်သော မေတ္တာ၊ နားလည်မှုနှင့် ရိုးသားမှုတို့ကို တန်ဖိုးထားသူများသာလျှင် စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်ခြင်းကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည် ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ဇနီးမောင်နှံက သက်သေပြလိုက်နိုင်ပါတော့သည်။
