အပိုင်း (၁)
မကွေးတိုင်းထဲက စိမ်းစိုနေတဲ့ တောင်တွင်းကြီးမြို့လေးရဲ့ အစွန်အဖျားမှာ «မြတ်သူ» ဆိုတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ရဲ့ သနားစရာ ငယ်ဘဝလေး စတင်ခဲ့ပါတယ်။ အသက်လေးနှစ်အရွယ်မှာပဲ မိခင်ရင်းကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး အဖေဖြစ်သူရဲ့ နောက်အိမ်ထောင်ပြုမှုနဲ့အတူ မိထွေးရဲ့ ရက်စက်တဲ့ ဖိနှိပ်မှုတွေကို စတင်ခံစားခဲ့ရပါတယ်။ မိထွေးဟာ ဖေဖေ့ရှေ့မှာ ဟန်ဆောင်ကောင်းသလောက် ဖေဖေ့ကွယ်ရာမှာတော့ မြတ်သူ့ကို ထမင်းဝအောင် မကျွေးခဲ့သလို မိထွေးမှ မွေးဖွားလာတဲ့ ညီငယ်၊ ညီမငယ်တွေကို မထိန်းတတ်ဘူးဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ကိုယ်ထိလက်ရောက် ရိုက်နှက်နှိပ်စက်ခဲ့ပါတယ်။ အသက်ဆယ်နှစ်ဝန်းကျင် ရောက်ချိန်မှာတော့ အခြေအနေတွေဟာ ပိုမိုဆိုးရွားလာပြီး ထမင်းအိုးကို ပိတ်သိမ်းထားတာကြောင့် ရက်ပေါင်းများစွာ ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ ဝမ်းနည်းပူဆွေးခဲ့ရပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ မြတ်သူဟာ ဗိုက်ဆာလွန်းတဲ့ဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့တာကြောင့် ကျောင်းမှာ သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ မုန့်ထုပ်နဲ့ အအေးတွေကို ပိုင်ရှင်မသိအောင် ခိုးယူစားသောက်မိတဲ့အထိ ကြံရာမရ ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။
ဒီအပြုအမူကြောင့် မြတ်သူဟာ ကျောင်းမှာရော ပတ်ဝန်းကျင်မှာပါ «သူခိုး» ဆိုတဲ့ တံဆိပ်ကပ်ခံခဲ့ရပြီး အပေါင်းအသင်းမဲ့ကာ အထီးကျန်စွာ နာကျင်ခဲ့ရပါတယ်။ မိထွေးဖြစ်သူဟာ ဒီအကြောင်းကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး မြတ်သူ့ကို ပိုမိုဆူဆဲကာ ဘဝတစစီဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးခဲ့ပေမဲ့ မြတ်သူ့မှာတော့ ဗိုက်ဝဖို့မှအပါအဝင် အခြားနည်းလမ်း မရှိခဲ့ပါဘူး။ တကယ်တော့ မြတ်သူဟာ စိတ်သဘောထားကောင်းသူဖြစ်ပြီး စားစရာတစ်ခုခုရရင်တောင် သူငယ်ချင်းတွေကို မျှဝေပေးတတ်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတွေရဲ့ ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်မှုတွေကြောင့် မြတ်သူ့အနားမှာ ဘာအပေါင်းအသင်းမှ မရှိတော့ဘဲ စိတ်ဒဏ်ရာတွေနဲ့တင် ဘဝဟာ အရောင်မဲ့ခဲ့ရပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ အသက် (၁၃) နှစ် (၇ တန်း) အရွယ်မှာတော့ မြတ်သူဟာ ဒီငရဲစခန်းလို အိမ်ကနေ ထွက်ခွာဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ရပါတယ်။
သူဟာ အမရပူရမြို့မှာရှိတဲ့ အသိဒေါ်လေးတစ်ယောက်ဆီကို ထွက်ပြေးလှည့်ပတ်ရင်း ရောက်ရှိသွားခဲ့ပါတယ်။ နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်တွေမှာ အသားသည်ဆီကနေ ဖောက်သည်ယူကာ ရွာထဲမှာ လိုက်ရောင်းရင်း၊ အိမ်တွေမှာ ရေထမ်းပေးရင်း ရိုးသားစွာ ဝမ်းစာရှာခဲ့ပါတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်သစ်မှာ သူ့ကို ကဲ့ရဲ့မယ့်သူမရှိတော့ဘဲ ဝမ်းဝလာတဲ့အတွက် ဟိုတုန်းက လက်ဆော့တတ်တဲ့ အကျင့်ဆိုးကြီးဟာလည်း အလိုလို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါတယ်။ စိတ်ဆင်းရဲစရာတွေကို ခွန်အားပြောင်းပြီး ကြိုးစားခဲ့တာကြောင့် ဆယ်တန်းတန်းကို ဂုဏ်ထူးနှစ်ဘာသာနဲ့ အောင်မြင်ခဲ့ကာ အဝေးသင်တက္ကသိုလ် တက်ရောက်ခဲ့ပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ကိုယ်ပိုင် အသားရောင်းလိုင်စင် လျှောက်ထားပြီး ကြိုးစားရောင်းချခဲ့ရာမှ မြို့ပေါ်မှာ ကိုယ်ပိုင် ကုန်စုံဆိုင်ကြီးတစ်ဆိုင်ကို စီးပွားပြည့်စုံစွာ ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။
အပိုင်း (၂)
အတိတ်က နာကျင်မှုတွေကို ကြံ့ကြံ့ခံရင်း မြတ်သူဟာ သူ့ရဲ့ စိတ်ထားကောင်းမှုကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ ချစ်ခင်မှုကို ရရှိခဲ့ပြီး စိတ္တဇဆိုးတွေကနေ လွတ်မြောက်လာခဲ့ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ မကြာသေးမီက အမရပူရမြို့က သူ့ဆိုင်လေးဆီကို မထင်မှတ်ထားတဲ့ အတိတ်က လူတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာခဲ့ပါတယ်။ အဲဒါကတော့ ငယ်စဉ်က သူ့ကို ရက်စက်စွာ စွန့်ပစ်ခဲ့ပြီး အငြိုးအတ္တကြီးခဲ့တဲ့ မိထွေးဖြစ်သူပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ မိထွေးဟာ မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ ရောက်လာပြီး ဖေဖေ့ရဲ့ ကျန်းမာရေး လုံးဝမကောင်းတော့ကြောင်းနဲ့ ပိုက်ဆံခဲရာခဲဆစ် လာရောက်တောင်းခံခဲ့ပါတယ်။ မိထွေးရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သားသမီးတွေဟာလည်း မိဘကို ပစ်ထားကြပြီး သမီးကြီးတစ်ယောက်သာ မလေးရှားမှာ ရောက်နေပေမဲ့ ဘာမှ ပြန်မကြည့်ကြပါဘူး။
ငယ်စဉ်က သူ့ကို ထမင်းတစ်နပ်ပင် ဝအောင်မကျွေးဘဲ လမ်းဘေးရောက်အောင် တွန်းပို့ခဲ့တဲ့သူတွေက အခုမှ သူ့ဆီမှာ လာရောက်အားကိုးနေတာကို အဒေါ်ဖြစ်သူက မကျေနပ်ဘဲ «ပိုက်ဆံပိုရင် တခြားမှာ လှူလိုက်၊ သူတို့ကို မပေးနဲ့» လို့ တားမြစ်ခဲ့ပါတယ်။ မြတ်သူကိုယ်တိုင်လည်း မိထွေးကို စိတ်နာလွန်းလို့ မျက်နှာပင် မမြင်ချင်ဘဲ အဆက်အသွယ် လုံးဝဖြတ်ပစ်ချင်တဲ့ စိတ်တွေ ခဏခဏ ဖြစ်မိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တခြားတစ်ဖက်မှာလည်း အဖေအရင်း ဖြစ်နေတာကြောင့် ရင်ထဲမှာ မပြတ်သားနိုင်ဘဲ ပေးချင်စိတ်နဲ့ နှမြောစိတ်တို့ လွန်ဆွဲနေခဲ့ပါတယ်။ သားအပေါ် မကောင်းခဲ့တဲ့ မိဘကို တန်ရာတန်ရာ ပြန်တုန့်ပြန်တာ တရားတယ်လို့ ထိန်းချုပ်နေပေမဲ့ လူသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ လျစ်လျူရှုထားရမှာကို အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရပါတယ်။
ဒီအဖြစ်အပျက်တွေက မြတ်သူ့ကို စိတ်ဒဏ်ရာ၏ ကြောက်စရာကောင်းပုံကို ပြန်လည်သတိရစေခဲ့ပါတယ်။ ယောကျာ်းဖြစ်ဖြစ်၊ မိန်းမဖြစ်ဖြစ် ကလေးရှိသူနဲ့ အိမ်ထောင်ပြုရင် အဲဒီကလေးကိုပါ ကိုယ့်ကလေးလို မချစ်နိုင်ရင် မယူကြပါနဲ့လို့ သူ မေတ္တာရပ်ခံချင်ပါတယ်။ သားသမီးချင်း ခွဲခြားဆက်ဆံခံရတဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာဟာ သေရာပါအောင် နာကျင်ရသလို ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကိုပါ ပျက်စီးစေနိုင်လို့ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ပတ်ဝန်းကျင်က လက်ဆော့တတ်တဲ့ မိဘမဲ့ကလေးတွေကို တွေ့ရင် ပြစ်ဒဏ်ပေးတာထက် အကြောင်းရင်းကို ရှာပြီး လမ်းမှန်ရောက်အောင် ကူညီပေးကြဖို့လည်း တောင်းပန်ချင်ပါတယ်။ မိဘမဲ့ကလေးတွေမှာလည်း ခံစားတတ်တဲ့ နှလုံးသားရှိပြီး သူတို့လည်း လူထဲက လူသားတွေဖြစ်တာကို စာနာပေးကြပါလို့ သူက ဆိုပါတယ်။
အပိုင်း (၃)
လာမယ့် ကိုးလပိုင်းမှာ အဖေဖြစ်သူ သိန်းရာချီ ကုန်ကျမယ့် အကြီးစားခွဲစိတ်မှုကြီး ပြုလုပ်ရတော့မယ့် အခြေအနေမှာ မြတ်သူဟာ ညပေါင်းများစွာ အိပ်မပျော်ဘဲ စိတ်ဆင်းရဲခဲ့ရပါတယ်။ အတိတ်က နာကျင်မှုတွေနဲ့ မိထွေးရဲ့ ရက်စက်မှုတွေကို ပြန်တွေးရင် မျက်နှာပင် မမြင်ချင်အောင် စိတ်နာမိပေမဲ့ ကိုယ့်ကြောင့် လူတစ်ယောက် အသက်အန္တရာယ်ဖြစ်ရမယ်ဆိုတဲ့ အသိက သူ့စိတ်ကို ပိုမို နှိပ်စက်နေခဲ့ပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ မြတ်သူဟာ အတိတ်က နာကျင်စရာ အရမည်းတွေကို မေ့ပျောက်ပြီး ခွင့်လွှတ်ခြင်း နည်းလမ်းကိုပဲ ရွေးချယ်လိုက်ပါတော့တယ်။ သူဟာ အဖေဖြစ်သူရဲ့ ခွဲစိတ်မှု စရိတ်တစ်ခုလုံးကို တာဝန်ယူပေးခဲ့ပြီး ဆေးရုံစရိတ် အပြည့်အဝ ကူညီပေးခဲ့ပါတယ်။
ဒီလို ကူညီပေးလိုက်တာဟာ မိထွေးနဲ့ အဖေဖြစ်သူရဲ့ ကျေးဇူးကို တုန့်ပြန်တာမဟုတ်ဘဲ မြတ်သူကိုယ်တိုင်ရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ လူသားဆန်မှုကြောင့်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလို ပြုလုပ်လိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ မြတ်သူ့ရင်ထဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ စွဲကပ်နေခဲ့တဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာနဲ့ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးကြီးဟာ အလိုလို ပေါ့ပါးသွားခဲ့ပါတယ်။ မိထွေးဖြစ်သူလည်း တကယ်တမ်း ခက်ခဲချိန်မှာ မိမိမွေးထားတဲ့ သားသမီးတွေကပင် ပစ်ပယ်ထားချိန်မှာ မြတ်သူရဲ့ ကျေးဇူးတုန့်ပြန်မှုကို ကြည့်ပြီး အရှက်ရကာ မျက်ရည်ကျခဲ့ရပါတယ်။
ဒီအဖြစ်အပျက်မှတစ်ဆင့် မြတ်သူဟာ အတိတ်က နာကျင်မှုတွေကို ခွင့်လွှတ်ခြင်းဖြင့် အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့ပြီး ပိုမို ရင့်ကျက်တဲ့ လူတစ်ယောက်အဖြစ် ဘဝကို အေးချမ်းစွာ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ကလေးတစ်ယောက်ကို စိတ်ဒဏ်ရာ မပေးကြဖို့နဲ့ မိဘမဲ့ကလေးတွေကို စာနာပေးကြဖို့ သူ့ရဲ့ မေတ္တာရပ်ခံချက်ဟာလည်း ပတ်ဝန်းကျင်အတွက် သင်ခန်းစာကြီး တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။ အတိတ်က ဘယ်လောက်ပဲ မှောင်မိုက်ခဲ့ပါစေ၊ ကိုယ့်ရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ ကြိုးစားမှုကသာ ဘဝကို အလင်းရောင် ရောက်အောင် ကူညီပေးနိုင်တာကို မြတ်သူ့ဘဝက သက်သေပြလိုက်ပါတော့တယ်။
